ნურავინ დაიწყებს ამ წერილში პათეტიკური ფრაზების ძებნას, არა ბატონებო, ეს წერილი ფაქტებზე და ანალიზზეა დაფუძვნებული და გთხოვთ მოთმინებით გაჰყვეთ იმ აზრთა სრბლას, რომელმაც საბოლოო ჯამში ერთი ლოგიკური პან უნდა შექმნას.
დიდი ქართველი მწერალი გრიგოლ რობაქიძე, თავის დროზე, გვაფრთხილებდა – რუსი, სკვითის თავითა და მონღოლის თვალებით საშინელი, ავი, კაცთმოძულე რასაა და გავფრთხილდეთო. ეს კაცთმოძულეობა მათ არასრულფასოვნების კომპლექსიდან ისე მოსდევთ, რომ თავი ვერაფრით დაუღწევიათ. ჯერი იყო და ტყიდან ახალი გამოსულები იყვნენ, რომ მიხვდნენ, სახელმწოფოს მართვა მათი საქმე არ იყო და ნორმანებს (იგივე ვარიაგებს) შეუთვალეს, ჩვენ ერთი ტყიური ხალხი ვართ, მოდით და გვმართეთო.
და მართლაც, მათი საქმეიანობა ღორივით დათრობა იყო. იცით რატომ არსებობს გამოთქმა – ეტყობა, წუხელ ჩემს თეფშში არ მედო თავიო, რატომ და იმოტომ, რომ ვიდრე ღორებივით გაილეშებოდნენ, საკუთარ თეფშზე მომხობილ ცარიელ თეფშებს იდგამდნენ, რათა გამოლენჩებულ “ბაშკაზე” განერთხოთ და სხვის თეფშზე მოუხდებოდათ თავის დადება, მეორე დღეს თავგასიებულები გაიძახოდნენ, ალბათ, იმიტომ ვარ ასე ცუდად, ჩემს თეფშში არ მედო თავიო.
იცით თუ არა, ბატონებო, რომ რუსები მოხუც მშობლებს ცხვარივით კლავდნენ და ჭამდნენ?! და თუ იგი (მშობელი) თავისით მოკვდებოდა – ეგო ვო ვრაგ ბრასალი, წერს მატიანე და ეს წესი რომ მოშლილიყო, დიდმა მთავარმა იაროსლავ ბრძენმასპეციალური ბრზანებით სასტიკად აკრძალა იგი.
რუსები ქრისტიანები კი არიან, მაგრამ მათ ერთიანად სძულთ ყველა სარწმუნოება, ეს იქნება ქრისტიანული, მუსულმანური, ბუდისტური თუ იუდეური. ეს სიძულვილი ღმერთისადმი მათ საუკუნეების მერე, ბოლშევიკური რეჟიმის დროს საბოლოოდ გაამჟღავნეს და შეგნებულად ეკლესიისა თუ მეჩეთთა, სინაგოგასა თუ პაგოდას მათ მიერ მოოხრებულ ადგილას, პირველ რიგში, საპირფარეშოებსა და აბანოებს ხსნიდგნენ, რათა ბოლომდე წაებილწათ წმინდა ადგილი. ბევრმა შეიძლება არ იცის თუ რატომაა რუსეთში ასე მიღებული მამის სახელით მიმართვა. რატომ ბატონებო და, ყველა რუსი ქალი ვალდებული იყო, ერთი ბავშვი მონღოლისგან ჰყოლოდა და რომ გაერჩიათ ვისი შვილი იყო ივანა, “მონღოლიჩის” თუ “ვასილიჩის” “პრობლემას” ასე მარტივად წყვეტდნენ. აი, ეს და კიდევ სხვა მრავალი ერთობლიობა ქმნის იმ კომპლექსს, რომელსაც არასრულფასოვნება ჰქვია და რომელიც საშოშივე გაბოროტების დნმ-ად მოჰყვებათ. სწორედ ამიტომაც არიან აღრენილები კაცობრიობაზე, სიკეთეზე და რაინდული ბუნების ხალხზე (გაითვალისწინონ ეს ოსებმა და აფხაზებმა), მათ მხოლოდ ერთი ოცნება აქვთ, სამაგიერო მიუზღვან კაცობრიობას და ამიტომ მიილტვიან ასე გამალებით ევროპისა აზიის განათელებული ხალხის დასაპყრობად, რათა იმ ხალხის კეთილშობილი თესლით როგორმე გააკეთილშობილონ თავიანთი არასრულფასოვანი გენი და მათ ეს თითქმის მოახერხეს მეხრამეტე საუკუნის ბოლოს (გაიხსენეთ, არც ერთი გამოჩენილი რუსი რუსი მოღვაწე არ გახლავთ სუფთა რუსი), მაგრამ გავიდა ბოლშევიკური ნაგაზი და ის კეთილშობილება, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში ნაყოფიერდებოდა უცხო გენის თესლით. ეს კარგად იციან მათ და ამიტომ სძულთ კაცობრიობის მოდგმა (მათთვის ხომ მილიონობით ადამიანის სიკვდილი მხოლოდ სტატისტიკაა), ხოლო ქართველების მიმართ განსაკუთრებული სიძულვილი აქვთ, რაგან იციან, რომ საამაყო პეტრე I – ერეკლე პირველის ნაბუშარი იყო და ეს “დამცირება” ვერ უპატიებიათ ჩვენთვის და არც გვაპატიებენ, ახლა, ვიდრე მათ ქართველი ერის მიმართ ჩადენილი ბოროტმოქმედების ნუსხის ჩამოთვლას დავიწყებდე, მინდა დიდი ტოლსტოის სიტყვები გაგახსენოთ: გაუშვით იქ დუნია (იგივე დუნკა, თუ ნასტია, თუ ნატაშა), წარმატებაც განაღდებულია. ამას წინათ თურქეთში ვიყავი და საკუტარი თვალით ვნახე, რომ დუნკები, არამარტო ევროპაში “შრომობენ” წარმატებით, არამედ, როგორც ადრე ქართველი ბიჭები სწავლობდნენ, ახლა თურქი ახალგაზრდობაც წარმატებით სექსის-ანა-ბანას დუნკების ხარჯზე…
საქართველო და თურქეთი?! პირველად კახეთის ბაგრატიონებმა გადადგეს სერიოზული ნაბიჯები რუსეთისკენ. ერთმორწმუნეობის არსმა შეიყვანა შეცდომაში ისინი, თუმცაღა, პირველად ქართველები რუსებს თორნიკე ერისთავის დროს შეხვდნენ. გახსოვთ, ბარდა სკლიაროსის აჯანყება, ასე მშვენივრად რომ აღწერა აკაკიმ “თორნიკე ერისთავში”. ჰოდა ბიზანტიის იმპერატორს პაჭანიკებთან ერთად რუსებიც მოუწვევიათ. ბრძოლის წინა ღამეს შექეიფიანებული ქართველები გადასულან რუსთა ბანაკში და დარევიან დუნკებს. ერთი სიტყვით, თვით იმპერატორ ალექსი კომნენის ჩარევა გამხდარა საჭირო, რომ როგორმე დაეშოშმინებინათ ატეხილი მატრონები.
შემდეგ გადის საუკუნეები და მყარდება პირველი კონტაქტები. კონტაქტის დაწყებისთანავე იწყება ქართველტა მიმართ რუსების მიერ პირის გაუთავებელი გატეხვა. ამ ამბავს შეეწირა ვახტანგ VI, რომელმაც მთელი ქართული ინტელექტი გაიყოლა ასტრახანს, ასპინძის ომის წინა ღამეს, ერეკლეს რუსთა სარდალი ტოტლებენი გამოეპარა და თბილისის აღება სცადა, მერე იმერეთს გადავიდა და სოლომონს მოუწყო შეთქმულება. დავდეთ გეორგიევსკში სამოკავშირეო ტრაქტატი და იგი სულ მალე რუსებმა ერთ ადგილზე ამოისვეს და როგორც სახელმწიფო – გაგვაქრეს და დაიწყეს ერის ასიმილაცია. საერთოდ საქართველოს მრავალი ერი ჰყავდა, მაგრამ რუსეთის მსგავსი, მიახლოებითაც, არასდროს. რუსეთთა, თემურ-ლენგი, მთელი ირანის შაჰები და თურქეთის სულთნები ერთად აღებული ვერ მოვლენ საქართველოსადმი მტრობაში. ხომ კონსტატირებულია, რომ ერის არსებობისათვის სამი ჰიპოსტატიაა აუცილებელი. ეს არის სახელმწიფოებრივი მოწყობა, მშობლიური ენა-დამწერლობა და სარწმუნოებრივი ავტოკეფალია. საქართველოს როს მტერი თავს ესხმოდა, ამ სამი ჰიპოსტატიდან ერთდროულად სამივეს არავინ ებრძოდა. იყო დიდი ზეწოლა სარწმუნოებაზე, ხოლო ქართული სახელმწიფოებრივი მოწყობა არავის არასდროს გაუუქმებია (თვით ყველაზე ძნელბედობის ჟამს, საქართველოში მმართველად, მართალია, გამუსულმანებური, მაგრამ მაინც ქართველი ინიშნებოდა, ხოლო ქართულ ენას კი არავინ არასდროს არ ერჩოდა). შემოვიდა რუსი – ქართული სახემწიფო საერთოდ გააუქმა და ორ გუბერნიად გადააკეთა (თბილისისა და ქუთაისის), სადაც მმართველებად რუსები ჩააყენა, ქართულ ეკლესიას წაართვა ავტოკეფალია (საქმე იქამდე მივიდა, რომ რუსმა ეგზარხოსმა დასწყევლა ერთმორწმუნე ქართველი ერი, ხოლო მანამდე რუსმა გენერალმა ანანურის ეკლესიას ზარბაზნები დაუშინა, ასე რომ ნურაფერი გიკვირთ) და ქართულ ენას ძაღლის ენა უწოდა და საერთოდ აკრძალა იგი. მითხარით ერთი, ვის გაუკეთებია, რომელ დამპყრობელს ასეთი რამ?! არავის! ასე რომ ჩემო მიამიტო ზოგიერთო ქართველო, ნუ აჰყვები ქართველ მოღალატეებს (პირველი მსოფლიო ომის დროს, იყო ასეთი ქართველი, დიდი მადმულიშვილის დავით გურამიშვილის სახელის შემარცხვენელი დავით გურამიშვილი, რომელიც პირდაპირ ითხოვდა ქართველთა მსხვერპლთშეწირვას რუსეთის იმპერატორის სიდიადისადმი, ხოლი 1910 წელს გაზეთ “მოსკოვსკიე ვედომოსტში” თავადი ბაგრატიონ-მუხრანსკი თითს გვიქნევს, მორჩით ამ ძაღლური ქართულით ლაპარაკს თორემ…), კოლაბორაციონისტებს დაუჯერებთ მათ – თითქოს ჩვენ ვიყოთ რამეში დამნაშავე და ძველი ტკბილი დროის გახსენებით ნუ გიბინდებენ დროს. თქვენ, ალბათ, არ იცით, რომ არა მარტო ცეკას ბიუროები, არამედ რაიკომის ბიუროს სხდომებიც რუსულად მიდიოდა, სულ ბოლოს კი XX საუკუნის მიწურულს, პერესტროიკის ხანაში მაშინდელი ცეკას მდივნის ლიგაჩოვის გათავხედება იქამდე მივიდა, რომ თბილისის უნივერსიტეტს თითი უქნია, რუსულად რატომ არ მიდის სწავლებაო…
ძვირფასო მეგობრებო, ეს ყველაფერი იმიტომ ჩამოვთვალე, რომ ზოგიერთი ძე – ცდომილი გონს მოვიყვანე, ხელი აქეთ რომ გამოუშვერია და ჩვენ გვამტყუნებს “მეგობარ” რუსეთთან ურთიერთობის გაფუჭებაში. მინდა ყველამ ყველაფერი გავიხსენოთ, საღი თვალით შევხედოთ, თორემ მე რუსოფობია კი არ მჭირს, მე ჩემი ერი და ჩემი ქვეყანა მიყვარს და ზემოთ ჩამოთვლილი არგუმენტების მოყვანა იმიტომ დამჭირდა, რომ მეთქვა არავითარი ორი რუსეთი არ არსებობს.
დიახ, არ არსებობს ორი რუსეთი, არსებობს ერთი სკვითის, თავიანი და მონღოლის თვალება რუსეთი. “დერჟავა”, რომელიც დღეს გვებრძვის ასე გამალებით და რომლის შვილები ქართულ სუფრაზე დიდი ამბით მეგობრობას, გახსოვთ ალბათ, როგორ გვეფიცებოდნენ, ახლა კი გატრუნულან და ჩუმად, სიამოვნებით იფშვნეტენ ხელებს და ელოდებიან იმ წამს როცა ძველებურად ჩამობრძანდებიან მეტროპოლიდან და ჩვენ, მონადქცეული ნახირი ქართველებისა, მრავალჟამიერის შეძახილით დავხვდებით. ვერ ეღირსებიან მაგას, ვერ ეღირსებიან, ვერასდროს ვეღარ ეღირსებიან მაგას, გაიგეთ ხალხო, რუსს საქართველოს ტერიტორია და მკვდარი ან გადაგვარებული ქართველი უნდა მხოლოდ!!! ახლა ბევრი ამბობს, 7 აგვისტოს სამამულო ომი დაიწყოო, ცდებით ჩემო თანამემამულენო, ცდებით! სამამულო ომი საქართველოში 1801 წელს დაიწყო (!) დაიწყო მაში, როცა საქართველოს დედოფამა რუსის გენერალს სატევარი ჩასცა გულში. მერე იყო კახელთა აჯანყება, 1832 წლის შეთქმულება, იყვნენ თერგდალეულები და მათი ლელთ ღუნია და ეს მოდის და მოდის, სამამულო ომი საქართველოში წამითაც არ შეწყვეტილა, უბრალოდ, დღეს იგი გადამწყვეტ ფაზაში შევიდა და დღეს ეს უნდა გავიგრძეგანოთ თითოეულმა ჩვენგანმა, დღეს დამარცხება ქართველი ირის ისტორიის დასასრული ტოლფასია, ასე რომ თანამემამულენო, ბრძოლის დათმობა ჯერ კიდევ არ ნიშნავს ომის წაგებას, ასე რომ ღირსეულად, ჩემო საქართველო, ღირსეულად, სამამულო ომი გადამწყვეტ ფაზაში შედის!
მწერალი და აკადემიკოსი – ნოდარ კობერიძე
“ქართველნო……იბერიის ძენო! დღევანდელი დღეები და მდგომარეობა მკვეთრი ასოებით ჩაიწერება საქართველოს მატიანეში, და ჩვენი ვალია რომ ამ ასოებს ღირსების და თავდადების სურნელი უდიოდეს და არა სილაჩრის და დამონების მყრალი მიხრწნილი სუნი. ჩვენ დღეს ვდგავართ იმ ვითარების პირისპირ რომლის პირისპირაც იდგა ქართველი ერი არაერთხელ (თუმცა არცთუ ისე ხშირად) ანუ ჩვენი გულის, საქართველოს მთავარი არტერიის, ჩვენი საფიცარის თბილის ქალაქის ანექსიისა და დამონების წინაშე ჩვენი ლამის უკვე მარადიულ მტრად ქცეული არაკაცი რუსების მიერ. და ეს მოვლენები ანუ თბილისზე მტრის შემოტევები ყოველთვის იყო უმთავრესი გამოცდა ქართველი ერისა მის გამძლეობის, ღირსების და სიცოცხლისუნარიანობის დონის თვალსაზრისით. და იმისდა მიხედვით თუ როგორ გაათმევდა ქართველი თავს ამ ურთულეს გამოცდას, საქართველოს დაჩოქების მოსურნეთა მიერ მოვლენილ უმწვავესს ქარიშხალს , განისაზრვრებოდა კიდეც მომავალი საქართველოს ბედი ათეული და ზოგჯერ ასეული წლების განმავლობაშიც კი.როგორც ჩანს დიდი შანსია ისტორიამ დღეს ჩვენ გვარგუნოს ეს ზემძიმე და ამავედროს ყველაზე საპატიო, ყველაზე წმინდა და დიადი ხვედრი. დავიცვათ ყველაზე წმინდა ადგილი საქართველოში, ადგილი სადაც ფეთქავს საქართველოს გული, სადაც ფიქრობს საქართველოს ტვინი იქ სადაც სუნთქავს საქართველოს ფილტვები.